Ik hoor het Nick van der Waard nog zeggen 'Terugval bestaat niet'.
Eindelijk is het zover, meivakantie! Terwijl ik mij verheug op de vrije dagen, voel ik plotseling in de rust dat mijn zenuwstelsel een beetje van slag is. De eerste dagen doe ik rustig aan. Zodra ik voel dat mijn lichaam tot rust is gekomen, richt ik mij op mijn doel deze vakantie: mijn tuinhuis schuren, dan de onderverf en daarna de lakverf erop. Als het eindresultaat er is voel ik mij trots op mijn prestatie.
De week erop besluit ik om Loïs haar kamertje op te ruimen. Een prachtige avondzon staart mij aan en na een dag opruimen besluit ik om een mooie wandeling te maken. Terwijl ik naar buiten loop, voel ik hoe de pijn in mijn benen mij tegenhouden. Ik maak een klein rondje en voel hoe ik met pijn en moeite de trap weer naar boven strompel om mijn lichaam te laten rusten. De pijn blijft, te bizar. Na een week besluit ik om de fysio te bellen om te checken. Alles was goed en met wat adviezen, wat ik eigenlijk al deed werd ik naar huis gestuurd. Natuurlijk.
Terwijl het steeds beter ging met mijn benen, werd ik plotseling dagen achter elkaar wakker met een verdoofd gevoel in mijn handen en armen. Eerst rechts. Daarna links.
Na ongeveer 1,5 week kreeg ik naast de bekende prikjes en tintelingen in heel mijn lichaam last van tintelingen in mijn vingers, handen, onderarmen als ik verschillende bewegingen doe. De angst bekroop bij om weer een burnout te krijgen en uit te vallen.
Terugval bestaat niet
Door mijn eerdere ervaringen wist ik wat te doen. Ik pakte het mediteren weer op en oefeningen voor de nervus vagus. Ging naar de fysio voor mijn handen/armen en naast de verkregen oefeningen beoefende ik met aandacht en rust alles rondom mijn nek, schouders etc.
Ondertussen werd ik emotioneler en prikkelgevoeliger, maar kon gelukkig hierop inspelen door mijn eerdere ervaring. Hierdoor is Terugval niet mogelijk. Het is de bewustwording van hoe alles weer te verzachten. Alles wat je hebt geleerd, kun je weer inzetten.
Door mijn superliefdevolle collega's kon ik mijn werk anders indelen en ook privé lukte het om het anders te doen.
Verzachting en ruimte voor mezelf. Alles gaat weer voorbij.
Een leermoment
Als ik terugkijk naar de afgelopen periode zie ik hoe ik in korte tijd in verschillende versnellingen ben gegaan. Ik wilde meer en dacht alweer vooruit voor meer. Dit terwijl ik ook wist dat het veel zou zijn. Ik weet nog dat ik Kracht putte uit mijn Mind en dacht; "dat lukt mij allemaal wel". Mijn Valkuil. Mijn Lichaam dacht hier blijkbaar ook anders over.
Ik krijg terug van collega's dat alles snel bij mij kan gaan, zelfs tot in mijn praten. Mijn hele systeem staat dan blijkbaar 'aan'.
En nu?
Adem. In vertraging. Weer bewuster. Over mijzelf. Mijn gedachten. Mijn houding. Mijn stem. Adem.
De stressgerelateerde klachten nemen af. Ik ben er nog niet. Ik zal altijd gevoeliger blijven, aldus de psychologe van vorige keer. Blijkbaar nog een acceptatie proces.
Een nieuwe weg
Het omarmen dat ik in vertraging mag zijn. Meer loslaten. Meer in mijzelf. Een nieuwe Ik. Zachter en Liefdevoller voor mezelf.
Voor mijn Mind & Lichaam