Bijzondere Ervaringen

Voor de zomervakantie wilde ik mijzelf een massage cadeau doen. Ik moest en zou dit persé inplannen en ik had het allemaal in gedachten hoe ik het zou doen.

Na het werken ging ik een Zumba lesje doen. Heerlijk even dansen. Tijdens het dansen kreeg ik opeens last van mijn linkerbeen. Ik ging even zitten en zodra mijn been iets beter voelde, stond ik op om weer mee te doen. Ik voelde dat mijn been nog niet helemaal ok was. Dan maar iets rustiger meedoen, want langs de kant blijven zitten wilde ik niet. Na de sportschool ging ik naar een masseur. In plaats van een ontspanningsmassage werd het een kraaksessie wat ik nog niet eerder had gehad. Ik had de masseur verteld dat ik zo nu en dan last had van tintelingen in mijn arm, en hij liet weten dat met het kraken klachten aangepakt werden. Toen hij bij mijn nek was, schrok ik van het enorme geluid. Ik voelde daarna dat mijn lichaam licht aanvoelde en dacht dat alles nu opgelost zou zijn...

 

In de nacht sliep ik als een roos en werd wakker met een tevreden gevoel. Wat er toen gebeurde was ongekend. Ik weet nog hoe ik mijn been op de grond neerzette en op dat moment voelde het alsof er iets van binnenin mijn benen continue heen en weer bewoog. Ook alsof er veertjes langs mijn lichaam ging. Vanaf dat moment kreeg ik opvolgend als een wervelstorm langdurige vage tot aan pijnlijke onduidelijke lichamelijke klachten.
Het begin van mijn weg van nog meer

Bewustwording & Zelfheling... 

Voor meer:

Welkom | Zelfheling

"Mevrouw, de echo hiervoor moet nog gedaan worden, maar ik wil u alvast laten weten dat ik een hele dikke nekplooi bij uw baby zie op de echo". Dit zegt een verpleegster bij een controle, terwijl ik zwanger ben. Gezien mijn leeftijd van 40 jaar en achtergrond van 10 jaar bij de Gynaecoloog vanwege afwijkende cellen, heb ik nu tijdens mijn zwangerschap vaker controles.

 

Ik heb geen idee wat dit betekent. Als ik thuis ben zoek ik het op internet... Ik wordt gevoed door angsten met allerlei vragen wat de gevolgen hiervan kunnen zijn voor mijn baby. Het is avond en ik lig in bed... Mijn angsten worden groter en ik ben ten einde raad. In mijn hoofd vraag ik me af... 'Hoe heftig wordt het dan als mijn kindje geboren wordt. En wordt het dan wel gelukkig... Wat moet ik doen? Moet ik nu beslissen over leven... en dood...' 

 

Plotseling word ik naar binnen geleid. Ik zie de kleur van mijn baarmoeder. Ik weet dat ik in mijn baarmoeder ben, dichtbij mijn baby. 'Ik wil op Aarde komen' krijg ik heel duidelijk door. Daarna voel ik heel sterk dat iedereen zijn eigen weg heeft om op aarde te komen, wat er ook gebeurd. Iedereen heeft zo zijn eigen leerproces. In gevoel (telepathisch?) zeg ik met volledige Overgave met Warmte en Liefde tegen mijn kindje: "Je bent helemaal Welkom! Wat er ook gebeurd, ik zal er altijd voor je zijn en achter je staan als jouw moeder".

Mijn vertrouwen is 100 %.

 

Twee weken later bij de 'echte' echo van de gynaecoloog is er niets meer van de dikke nekplooi te zien. Wel breken mijn vliezen met 28 weken terwijl ik opsta. Ik regel snel en in rust een taxi om naar het ziekenhuis te gaan. Daar aangekomen, na controles of het hartje nog klopt, worden we per ambulance naar het Erasmus gebracht.

 

Die avond is krijg ik toch een keizersnee en start onze baby het leven in een couveuse op de Neonatologie afdeling. Artsen vertellen ons de meest beangstigende scenario's. Door mijn ervaring voel ik nog steeds 100% vertrouwen, waardoor angst scenario's bij mij het ene oor in ga, maar het andere oor weer uit. Ik voel mij krachtig, rustig en helder.

 

Alle weken zijn goed gegaan met ons kindje in het ziekenhuis bij de Neonatologie. De enige keer dat het minder goed ging, was na de overdracht van het Erasmus naar het Sint Fransiscus. Dat was toevallig het moment dat ik wat zorgen maakte vanwege de reis. Toen mijn vertrouwen weer 100 % was, ging alles weer goed. 

 

2 juli geboren

23 september uitgerekend

13 september ontslagen uit het ziekenhuis. Nog wel met sonde voeding naar huis

 

When you told us that in the Abundance seminar even woman got pregnant in 2 or 3 months, I was curious, but I also thought ‘well, probably it will not happen to me’...

Zo schreef ik april 2016 naar Brandon Bays in een e-mai

 

Madeira 2015, daar ben ik dan. Ik lig in mijn ligstoel op een terras uitkijkend over zee. Terwijl ik de zonnestralen voel, lees ik in de Happinez een artikel over Brandon Bays The Journey. Ze geeft een lezing op het Happinez festival. Het artikel raakt me en ik besluit om naar het festival te gaan. Als het eenmaal zo ver is kan ik niet gaan vanwege een ingreep aan mijn baarmoederhals.

 

Toch blijft het item hangen en ik koop het boek van The Journey; vertaald in het Nederlands ‘De Helende Reis’. Tijdens het lezen van dit boek voel ik dat ik energie krijg en valt het me op dat mijn werkzaamheden ‘lichter’ aanvoelen. Ik raak geïnspireerd en toevallig blijkt er over 1,5 maand een weekendseminar te zijn. Ik koop een kaartje en dit keer kan ik gaan.

 

Het programma van het weekendseminar ‘Intensive’ is van s‘ochtends vroeg tot ‘s avonds laat. Wonder boven wonder voel ik mij niet moe! Ik ben enthousiast over de sessies Helende Reizen en ik wil meer leren om dit aan anderen te geven. Aan het eind van dit weekend besluit ik dan ook om het volgende seminar ‘Abundance’ in November te volgen, niet wetende wat het programma precies inhoudt.

 

Maar dan vertelt Brandon bij de afsluiting iets over dit seminar. Zo ook dat vrouwen die de wens hebben om zwanger te worden, maar bij wie om wat voor reden dan ook niet lukt, binnen 2 à 3 maanden na deze seminar wel zwanger zijn (!). “Het zijn Journey baby’s”; zegt Brandon lachend. Ik wordt getriggerd. ‘Zou ze dit vanaf het podium aan mij kunnen zien?’, denk ik dan. Ik doe net alsof ik het niet persé hoeft te weten, maar mijn oren zijn gespitst. Nieuwsgierig luister ik naar de voorbeeldverhalen. Aan het eind van haar verhaal denk ik ‘Ach, het zal mij vast niet overkomen’.

 

Het tweede seminar ‘The Abundance’ is in zicht. Ik vind het best spannend en ik ben benieuwd naar waar het mij zal brengen. Tijdens dit weekend gaan we de diepte in en ontdoe ik mij van angsten. Ik ‘werk’ aan verschillende thema’s in mijn leven zoals wat ik wil bereiken, zoals het geven van workshops. Mede cursisten laten mij weten dat ze dit allemaal al bij mij zien gebeuren en dat ik echt een onderwerp moet kiezen waar ik niet in geloof... Dan besluit ik om dan toch het onderwerp "zwangerschap" in te zetten. Want dat lukt niet en ik geloof niet dat dit gaat gebeuren... We doen veel oefeningen waardoor blokkades worden opgeheven. Ik voel mij gedurende het weekend steeds lichter, Volledig in Overvloed en... ik voel mij zelfs op de laatste dag zwanger... Van mede cursisten hoor ik later terug dat ze het ook aan mij zagen.

 

Als ik thuis ben wordt ik eraan herinnerd om een afspraak te maken met de arts voor inseminatie. Diep in mijn hart wil ik dit niet en voel ik dat het niet hoeft. Omdat ik ‘beloofd’ had om een afspraak te maken, bel ik uiteindelijk eind december voor een afspraak in februari (in plaats van januari ;)). Halverwege januari komen we erachter dat we zwanger zijn.

 

So... my baby is also a ‘Journey Baby’ :)

 

* Meer weten over The Journey? http://www.thejourney.com/about-us/ of lees het boek :).

De zon danst over het kalme water van de Rode zee, terwijl de dolfijnen met elkaar spelen in het water.

 

Ik kan mij de uitnodiging herinneren die ik van Anna en Godfried kreeg via de mail om met Dolfijnen in de Rode Zee te zwemmen. Ik was net terug van een Eigentijdsfestival en terwijl het een warme dag was, eind in de middag, besloot ik nog even mijn mail te checken. Er bleek nog plek te zijn op de boot. Ik voelde hoe mij hartenwens uit zou komen door gelijk te reageren dat ik mee wilde gaan!

 

Dagen gingen snel voorbij en met nog andere 16 gelijkgestemden mooi mensen blijven we voor 6 dagen op een boot bij het huisrif van de dolfijnen. Als de dolfijnen er zijn kunnen we het water in om met ze zwemmen. Uiteraard met respect en plezier. Als de dolfijnen dit niet willen, gaan ze er vandoor. In principe is het de bedoeling om met een buddy te zwemmen. Ik kan mij soms alleen helemaal verliezen in het moment met de dolfijnen...

 

Het is een prachtige zonnige dag als ik voel hoe ik langzaam met mijn flippers aan zwem in het kalme water van de Rode zee. Met mijn snorkeluitrustring op zie ik plotseling dat een groepje dolfijnen mijn kant op zwem. Zoals altijd maak ik een geluid door mijn snorkel `Ieeee, ieee`. Het maken van geluid is voor mij een natuurlijke manier om contact met de dolfijnen te maken. De dolfijnen zwemmen rechts van mij en ik terwijl ik naar rechts kijk, kijk ik precies recht in het oog van een dolfijn naast mij. Een sterk gevoel gaat door mij heen dat ik achter mij moet kijken. Een onbeschrijfelijk gevoel gaat door heel mijn lichaam. Ik zie dat honderden dolfijnen om mij heen zwemmen, waar ik ook kijk. Achter, links, rechts, onder mij, voor... er is geen eind. Liefdevolle geluiden van de dolfijnen reiken mijn gehoor. Ik realiseer me dat ik in het centrum zwem van deze enorme pod dolfijnen.

 

Glinsteringen van de zon reflecteren in het water en op de dolfijnen. Het voelt hartverwarmend en magisch. We zwemmen allemaal kalm en in een zelfde tempo. Ik volg mijn adem hoe ontzettend langzaam deze is. Richting mijn buik om vervolgens weer naar boven via de snorkel naar buiten te gaan. Een stilte gaat door mij heen. Opeens voel ik niet meer hoe snel of hard we zwemmen. Mijn bewustzijn weet dat ik zwem en tegelijkertijd voel ik mijn armen en benen niet bewegen. Ik realiseer mij dat we in Één Flow zwemmen.

 

'Klik` hoor ik in mijn oren. In sneltempo gaat er een Lichtflits door mijn lichaam heen. Als een download zie ik plotseling in een stroomvaart allemaal plaatjes van dieren, zoals apen en olifanten. Plaatjes van verschillende soorten bomen, bergen, rivieren, oceanen volgen en dan zie ik opeens de aarde onder mij, terwijl ik voel hoe ik omhoog getild wordt...

 

Ik voel hoe ik alles achterlaat op aarde, terwijl ik ergens in het Universum ben. Het is heel stil, donker en tegelijk voelt het ongelofelijk licht. Ik voel Aanwezigheid van Lichwezens, maar ik kan er mijn vinger niet op leggen. Onverwachts overkomt mij het onmogelijke... Uit het niets wordt ik overvallen door `Het Weten`.

 

Als er een spiegel zou zijn dan zou ik de allergrootste glimlach zien die ik ooit heb gehad op mijn gezicht. Ik Weet dat ik nu Alles Weet, het Is zo Helder, Duidelijk en Simpel! Ik besef me dat ik dit nooit zou kunnen weten met mijn hersenen, omdat mijn hersenen een blokkade zou zijn om dit te Weten.

 

Alles wat we zijn als mensen met pijn, emoties en ander gedoe is zo klein en stelt niets voor. Waar ik nu ben is zo Puur, Vol Liefde en Groots. Als mens zijn we zo nietig in het Grote Geheel. En tegelijkertijd weet ik en voel ik hoe we allemaal Eén zijn. Plotseling zie ik in het donkere Universum 2 lichtgevende parallele lijnen die naar elkaar toe bewegen om samen te smelten tot één. Plaatjes van verschillende tijdlijnen spelen tegelijkertijd af op het zelfde moment. 

 

De boodschap die ik doorkrijg is dat het verleden en de toekomst niet van elkaar gescheiden zijn. Alles gebeurt op hetzelfde moment. In het Moment. Ik Weet en Voel dat dit waar is. Op hetzelfde moment weet ik dat ik dit met mijn hersenen niet zou kunnen begrijpen door de grenzen in mijn hersenen. 

 

Het Weten is niet te begrijpen met hersenen, maar door te Voelen, Gewaarzijn en in het Moment Zijn.

 

Plotseling voel ik een gracieuse Warmte gemixt met een zachter Helder Licht in en om mij heen. Terwijl ik licht zweef, stel ik mij helemaal open voor wat komen gaat. Een enorme Onvoorwaardelijke Liefde benaderd me en komt in en om mij heen om vervolgens met mij samen te smelten. Het is Oneindig. Geen oordeel, angst of pijn. Alleen Onvoorwaardelijke Liefde en Warmte. Het raakt diep in mijn hart wat ik nog nooit eerder heb gevoeld. Mijn hart voelt compleet. Geen woorden op aarde kan deze Oneindige Grootse Onvoorwaardelijk Liefde beschrijven of begrijpen. Ik voel een enorme Intense Hartverwarmende Welkom. Dit is waar ik hoor te zijn.

 

Ik zucht....`Ik ben Thuis´

 

Dit heb ik nog nooit op zo'n manier in mijn leven gevoeld en gezegd. In alle Overgave voel ik mij Vredig. Plotseling voel ik hoe een enorme ongekende grootte energie met de Allergrootste Helder Licht, Onvoorwaardelijke Liefde, Warmte mij benaderd. Ik weet, dit moet God, Godin of wie, wat dan ook zijn. Het voelt zo enorm Groots en Krachtig en tegelijkertijd Zacht. Ik probeer dichterbij te komen om ook weer samen te smelten. Terwijl ik naar voren ga... voel ik hoe ik naar beneden val...

 

In een oogwenk ben ik terug. Ik zie overal dolfijnen, waar ik ook kijk; ik ben nog steeds in het centrum van de pod. We zwemmen nog steeds in dezelfde flow. Wat verward over wat mij is overkomen, voel ik mijn lichaam weer.

 

Ik voel hoe de dolfijnen nog steeds leidend zijn. Na een paar minuten dat ik voel dat ik weer 'terug' ben in mijn lichaam, nemen de dolfijnen een snelle sprint en zwemmen ver de diepe zee in. Ik voel hoe ze me achter laten, nog een beetje verward en tegelijkertijd voel ik mij gezegend en dankbaar. Het voelt alsof ik in een andere dimensie ben geweest. Ik weet... ooit ga ik weer terug. Ooit ga ik weer naar huis. Ooit gaan we Allemaal hiernaartoe.

 

***

 

Terwijl ik weer naar het vaste land ging, voelde ik het enorme verschil tussen het aardse leven (kouder) en daar waar ik was... Het heeft mij maanden gekost om weer 'hier' te zijn. 

 

Een paar jaar geleden later ik het boek van Anita Moorjani: 'Ik moest doodgaan om mijzelf te genezen'. Voor het eerst voelde ik erkenning en begrepen over wat ik heb ervaren. Anita Moorjani laat weten dat de ervaring van diepe verbondenheid — of dat nu met mensen, dieren of het universum is — je een eenheidsbewustzijn kunt ervaren. Ze beschrijft dit vooral vanuit haar bijna-doodervaring (BDE). Naast dat ik vergelijkbare ervaringen lees van bijna- doodervaringen, lijken er ook overeenkomsten te zijn met het Boeddhisme.